تا مدتی پیش وقتی صحبت از تغییرات آب و هوایی و بخصوص گرم شدن زمین مطرح می شد اغلب ما توجه مان به درستی و یا نادرستی این فرضیه از یک طرف و راههای کاهش سرعت آن از طرف دیگر و کاهش گازهای گلخانه ای جلب می شد. اکنون این فرضیه که زمین در حال گرم شدن است و فعالیتهای بشری موجب تحریک بیشتر آن شده است مورد تایید بسیاری از دانشمندان و کارشناسان قرار گرفته است. علاوه بر آن شواهد نشان می دهند که متاسفانه سرعت واکنش دولتها و سازمانهای ذیربط به این موضوع بسیار کندتر از آن بوده است که بتواند تاثیر گذار باشد. بنابر این اکنون بحث اصلی آن است که اثرات تا چه حد هستند، چطور باید در برابر آنها آماده شده و تا حد امکان آنها را کاهش داد. این مسایل باعث شده اند که تحولات آب و هوایی به یکی از موضوعات مهم در مدیریت بحران تبدیل شوند. بسیاری از کشورها از هم اکنون به بررسی پیامدهای این مساله و بحرانهای احتمالی ناشی از آنها و گنجانیدن آنها در برنامه های مدیریت بحران خود پرداخته اند. واقعیت آن است که بحرانهای ناشی از این پدیده که برخی از آنها از هم اکنون نیز ظاهر شده اند (توفانهای بزرگتر و مکررتر از گذشته، خشکسالی های مکرر و طولانی تر و بالا آمدن آب دریاها ) در سالهای آینده بسیار افزایش خواهند یافت. گرمازدگی سالهای اخیر در اروپا و شمار زیاد قربانیان آن نمونه ای بارز از بحرانهای ناشی از این پدیده است. این پدیده علاوه بر تشدید بحرانهای طبیعی موجبات رویداد بحرانهای سیاسی و اجتماعی نیز خواهد شد. برخی چالشهای سیاسی سالهای جاری در سطح بین المللی بی ارتباط با این پدیده نیستند.
این پدیده بسیار جدی است و فقط کشورها و جوامعی که از هم اکنون به فکر چاره باشند در مهار و کنترل آن موفق تر خواهند بود.
پیامدهای اولیه این بحران برای ایران عمدتا به صورت خشکسالی های بیشتر و کم آبی، بالا آمدن آب در سواحل، افزایش نواحی غیر قابل سکونت و بیابانها و فشار بر مناطق نسبتا خنک و معتدل تر و مانند آنها ظاهر خواهند شد.
تغییرات آب و هوایی از جمله مخاطراتی است که برنامه ریزان بحران در سالهای گذشته در فهرست مخاطرات خود وارد نکرده بودند.
الان زمان برنامه ریزی و کاربرد اقدامات و سیاستهای پبشگیرانه و کاهش اثرات این پدیده که خود یکی از فازهای مدیریت بحران می باشد است. ممکن است الان زمان کافی برای این کار در اختیار داشته باشیم پیش از آنکه بحرانهای ناشی از این پدیده بیشتر ظاهر شده و مجالی برای این نوع اقدامات که معمولا بلند مدت بوده وجود نداشته باشد.
بررسی ارتباط تغییرات آب و هوایی و مدیریت بحران در ایران به نوبه خود موضوعات تحقیقاتی فراوانی را ارایه میدهد که محققان و دانشجویان می توانند به آنها بپردازند.
نتیجه اینکه ما به عنوان مدیران بحران و یا کارشناسان مدیریت بحران نمی توانیم این پدیده را نادیده گرفته و آن را در برنامه ریزی ها، سیاست گذاری ها و اقداماتمان نادیده بگیریم. باید این پدیده را جدی گرفت و از همه زوایا و از جمله از زاویه مدیریت بحران آن را مورد بررسی و توجه جدی قرار داد.
