مجله اینترنتی مدیریت بحران و سوانح

همانطور که انتظار می رفت بالاخره سازمان جهانی استاندارد اولین نسخه استاندارد جهانی مدیریت ریسک را با شماره ISO 31000 منتشر کرد.  این استاندارد می تواند توسط افراد، گروهها، انجمن ها، سازمانهای دولتی و خصوصی مورد استفاده قرار گیرد.  این استاندارد برای کلیه نهادها و سازمانها و شرکتها در اندازه های کوچک و متوسط و بزرگ قابل استفاده است.  استاندارد 31000 می تواند در طول حیات یک سازمان و در مورد دسته وسیعی از فعالیتها از جمله فعالیتهای استراتژیک و تصمیم گیری، عملیاتی، فرایندی، عملکردی، پروژه ای، تولیدی، خدماتی و مالی مورد استفاده قرار گیرد.  همچنین این استاندارد می تواند در مورد هر نوع ریسکی با انواع پیامدهای اعم از مثبت و یا منفی مورد استفاده واقع شود.  اگر چه استاندارد 31000 نوعی خط مشی کلی و عمومی در مدیریت ریسک ارایه می کند ولی هدف آن یکسان سازی مدیریت ریسک در همه سازمانها نیست.  طراحی و پیاده سازی برنامه های مدیریت ریسک و چارچوبهای آن باید بر اساس نیازها و شرایط ویژه هر سازمان و یا اجتماع از نظر عملکردی، مالی، عملیاتی، پروژه ای، ساختاری، محتوایی و اهداف و مقاصد مورد نظر باشد.  هدف این استادارد هماهنگ کردن فرایندهای مدیریت ریسک در استانداردهای جهانی موجود و آتی می باشد. این استاندارد در واقع برای کمک به سازمانها و شرکتها و دولتها به منظور تهیه برنامه های مدیریت ریسک متناسب با شرایط خودشان طراحی شده است.

سازمان جهانی استاندارد توصیه کرده است که سازمانها و جوامع باید تلاش نمایند تا این دستور العملها را به صورت بخشی از سیستم مدیریتی خود مورد استفاده قرار دهند و در تهیه سیستم مدیریت ریسک خود همت گمارند.  این استاندارد به سازمانها کمک می کند تا بتوانند در شرایط ریسکی برنامه ریزی بهتری داشته و در صورت بروز حوادث به صورت بهتری نسبت به آنها واکنش نشان داده و در زمان کوتاه تری بهبود یابند. 

 نکته ای که مورد تاکید قرار گرفته است این است که این استاندارد به منظور ارایه گواهی به سازمانهای دارنده و مجری آن مانند سایر استانداردهای جهانی تهیه نشده است.

 همزمان با این سازمان استاندارد راهنمای شماره 73 (ISO Guide 73:2009) که در واقع فرهنگ لغات و اصطلاحات مدیرت ریسک و بحران است نیز تهیه و در دسترس علاقمندان گذارده شده است. 

این استاندارد و راهنمای آن را می توانید از وب سایت زیر خریداری نمایید. 

 http://www.iso.org/iso/catalogue_detail.htm?csnumber=43170

نقشه نشان دهنده اقزایش متوسط 4 درجه سانتیگراد در درجه حرارت کره زمین می باشد که به نوبه خود بحران بزرگی برای ساکنان کره زمین می باشد.  این افزایش گرما تا سال 2060 در صورتی که اقدامات موثری برای کاهش گازهای گلخانه ای صورت نگیرند بوقوع خواهد پیوست.  به نظر می رسد هدق اصلی این نقشه افزایش آگاهی عمومی و همچنین فشار بر سیاست مداران برای اتخاذ تصمیمات جدی در جلسات پیش روی بین المللی در این زمینه می باشد.

افزایش درجه حرارت به این میزان باعث می شود که بازده محصولات کشاورزی بویژه غلات در مناطقی که در حال حاضر مناطق اصلی تولید این محصولات هستند به میزان 40 تا 50 درصد کاهش یابد. این مساله همچنین منجر به کاهش دسترسی به آب توسط بخش عمده ای از جمعیت جهان خواهد شد.  علاوه بر این، این پدیده  باعث از بیت رفتن بخش قابل ملاحظه ای از جنگلهای آمازون هم می شود.  به همین ترتیب پیش بینی می شود که این افزایش درجه حرارت باعث افزایش تهداد طوفانها، گردبادها، خشکسالی و آتش سوزی چنگلها خواهد شد. 

 برای اطلاعات بیشتر به سایت زیر مراجعه کنید:

البته شاید این کار در برخی از کشورها که دست دادن به عنوان ادای احترام چندان رایج نیست و حتی در کشورهای غربی که دست دادن معمولا فقط در اولین دیدارها و یا در بین اقشار خاصی از مردم رایج است کار ساده ای است.  ولی دست ندادن در ایران به نظر می رسد که بسیار مشکل باشد.  زیرا در بین بسیاری از ایرانی ها دست دادن به گونه ای عادت تبدیل شده است. به طوری که بسیاری از افراد در هر روز چندین بار با یکدیگر و به عبارتی در هر ملاقات روزانه با یکدیگر دست می دهند.  این مشکل زمانی بیشتر می شود که در ابتدای یک جلسه با یکدیگر دست می دهیم و در حین جلسه مشغول خوردن میوه ، شرینی و یا دست زدن به دهان و صورت خود می شویم بدون آنکه امکان شستن دست خود را پبدا نماییم.  البته دست دادن در شرایط عادی نوعی از آداب و رسوم ارزشمند اجتماعی است که باید حفظ شود ولی در شرایط بحرانی افراد باید بطور آگاهانه آن را حتی الامکان محدود نمایند.  در برخی از متون غربی ملاحظه کرده ام که عده ای تلاش کرده اند تا روشهای جایگزینی را ابداع نمایند.  به نظر من این کار نیاز به جایگزین ندارد.  درد سرهای روشهای جایگزین چندان کمتر از خود دست دادن نیستند.  بهترین روش در این شرایط سلام و احوال پرسی بدون دست دادن است. ولی آیا ما می توانیم این عادت را کنار بگذاریم؟  اگر چه این سوالی کلی است ولی به نوبه خود می تواند موضوع تحقیق جالبی برای دانشجویان علاقمند به این مباحث باشد.