مجله اینترنتی مدیریت بحران و سوانح

سال چهارم: شماره چهارم-مطلب دوم: مذهب و مدیریت بحران اقلیمی

disasterman — Sat, 12 Dec 2009 13:49:09 GMT

قبلا در مورد نقش مذهب و گروههای مذهبی در مدیریت بحران مطالبی در این مجله ارایه شده بودند. اشاره گردید که مذهب و اعتقادات مذهبی هم در نحوه تفکر جوامع نسبت به بحرانها و هم در مورد نحوه برخورد آنها با بحرانها تاثیرات زیادی دارند. در زمینه فکری برخی بر این باورند که اعتقادات مذهبی هم به صورت مانع و هم به صورت مشوق برای انجام اقدامات عملی در زمینه پیشگری و کاهش اثرات بحرانهای طبیعی و غیر طبیعی می توانند اثر گذارند. همچنین اختلاف نظرهای زیادی در زمینه نگاه مذاهب به خود بلایا و بحرانها وجود دارد. مثلا عده ای برخی از بحرانها را نتیجه اعمال نادرست انسانها و نوعی عقوبت و عذاب الهی تعبیر می کنند. پس از وقوع بحرانها نیز مذهب و موسسات مذهبی نقش مهمی در مقابله و بازسازی ایفا می کنند که برخی جنبه انسان دوستانه و برخی ریشه عمیق مذهبی دارند. به هر صورت بحث های مفصلی در این زمینه وجود دارد که نیاز به انجام تحقیقات بیشتر می باشد. آنچه از نظر مدیریت بحران اهمیت دارد این است که چگونه می توان از نهادهای مذهبی اعم از اعتقادات، ارزشها، سازمانها و گروهها را برای مقاصد مدیریت بحران در زمینه پیشگیری، آمادگی، مقابله و بازتوانی و بازسازی استفاده نمود. از آنجا که هنوز هم در بسیاری از جوامع اعم از توسعه یافته و در حال توسعه نهادهای مذهبی نقش مهمی ابفا می کنند و مخاطبان زیادی دارند استفاده از توان آنها چه به صورت سمبلیک و یا عملی برای آموزش و اطلاع رسانی توجه مدیران بحران را به خود جلب کرده اند.

همزمان با برگزاری کنفرانس تغییرات اقلیمی در شهر کپنهاگ در کشور دانمارک کلیساهای سراسر دنیا در روز یک شنبه این هفته در صدد برآمده اند تا ناقوس کلیساها را در ساعت سه بعد از ظهر روز سیزده دسامبر 2009 برای 350 مرتبه به صدا درآورند تا به صف دانشمندان و گروههای طرفدار محیط زیست بپیوندند و اضطراری بودن وضعیت زمین را به گوش همه برسانند. بطور سنتی زنگ کلیساها برای اعلام وضعیت های اضطراری بکار گرفته می شده است. به همین دلیل استفاده از ناقوسها در این زمان در حقیقت و بطور نمادین بیانگر وضعیت اضطراری است. این مساله در جوامع اسلامی نیز وجود داشته است. مثلا ادای اذان در مواقع غیر معمول از منابر مساجد حکایت از وقوع رویداد اضطراری خاصی بوده است.

عدد 350 نیز از ظرفیت تحمل جو زمین برای مقدار گاز اکسید کربن (CO2) می باشد. دانشمندان معتقدند که مقدار این گاز در جو زمین معادل 275 (parts per million ) در حدود 200 سال پیش بوده است. در حال حاضر این رقم به 390 رسیده است.

قرار است این کار در شهر کپنهاک و جایی که کنفرانس تغییرات اقلیمی در آن در جریان هست نیز صورت گیرد. در گذشته رنگ کلیساها نوعی وسیله برای اطلاع رسانی و اعلام هشدار در وضعیت های اضطراری بوده است. مثلا زنگ کلیسا در زمان غیر معمول می توانست به معنای وقوع آتش سوزی در شهر و یا روستا و یا محله باشد. یکی از کشیشان شرکت کننده در این مراسم معتقد است که الان نیز "این یک وضعیت اضطراری است ، زمین در حال سوختن است".

سال چهارم: شماره چهارم-مطلب اول: استفاده از تویتر (شبکه های اجتماعی) برای سنجش زلزله

disasterman — Tue, 01 Dec 2009 18:12:09 GMT

یکی از دانشجویان مدرسه معادن کولورادو (Colorado School of Mines) در شهر گلدن (Golden) و با همکاری سازمان زمین شناسی آمریکا (U.S. Geological Surve) در حال توسعه سیستمی هستند که زلزله ها را با استفاده از شبکه اجتماعی تویتر (Twitter) ردیابی می کند. این سیستم که نام آن "سیستم ردیابی زلزله با تویتر" (The Twitter Earthquake Detector) است مکان کلیه افرادی که زلزله را حس کرده اند را ظرف یک دقیقه پس از ثبت زلزله توسط سازمان زمین شناسی آمریکا جمع آوری کرده و اطلاعات دست اول در زمینه اثرات زلزله در اختیار می گذارد.

سیستم ردیابی زلزله با تویتر که در حال حاضر روی کامپیوترهای مازاد (surplus computers) کار می کند از یک برنامه کامپیوتری که تویت ها (tweets) (اطلاعاتی را که افراد وارد شبکه اجتماعی تویتر می کنند) را با استفاده از یک سری واژه های کلیدی مانند زلزله جمع بندی کرده و آنها را داخل یک بانک اطلاعاتی قرار می دهد. سپس سازمان زمین شناسی آمریکا بر اساس این اطلاعات یک گزارش ایمیلی درست می کند که در آن بزرگی، مکان، عمق، و تعداد تویتهای رسیده به همراه متن 40 تا 50 تای آنها قرار داده می شود و به اطلاع عموم می رسد.

به عبارت دیگر همراه با اطلاعات رسمی که سازمان زمین شناسی معمولا بلافاصله پس از وقوع زلزله در رابطه با زمان و مکان و اندازه و عمق زلزله منتشر می کند اطلاعاتی در مورد اثرات و اتفاقاتی هم که در مناطق زلزله زده در شبکه تویتر تویت شده است را نیز ارایه می دهد.

اگر چه در حال حاضر سازمان زمین شناسی آمریکا این نوع اطلاعات را با جزئیات بیشتر از طریق پرسشنامه (USGS’ Did You Feel It?) جمع آوری می نماید ولی جمع آوری و پالایش آنها به زمانی طولانی نیاز دارد. این سیستم خلاء موجود را پر می نماید.

این سیستم همچنین ممکن است به شناسایی زلزله هایی که خیلی کوچک هستند و توسط سنجنده ها اندازه گیری نشده اند نیز کمک نماید. چون دستگاههای سنجش زمین لرزه در همه جای آمریکا وجود ندارد و در نقاط دور دست فاصله آنها زیاد است، تویتهای انجام شده توسط مردم ممکن است قبل از آنکه سازمان زمین شناسی محل وقوع زلزله را شناسایی کند این کار را انجام دهند.

تویتهای مردم همچنین برای بررسی میزان صخت وقوع زلزله ها و اندازه آنها نیز می توانند استفاده شوند. زمین شناسان می توانند با مرور آنچه مردم در باره زلزله ای که حس کرده اند و در تویتر گذاشته اند دقت بزرگای تشخیص داده شده را صحه گذاری نمایند. این سیستم همچنان در حال توسعه است و هنوز در معرض عموم قرار داده نشده است.

برای آشنایی با تویتر به وب سایت آن مراجعه نمایید:

http://twitter.com/

این مطلب از نوشته ای با همین عنوان که در مجله Emergency Management در تاریخ 24 نوامبر 2009 چاپ شده است اقتباص و ترجمه شده است.

Earthquake Detection System Uses Twitter to Collect Accounts of Seismic Activity

by Corey McKenna on November 24, 2009

سال چهارم: شماره سوم-مطلب چهارم: استاندارد ایزو 31000- مدیریت ریسک (بحران)

disasterman — Fri, 20 Nov 2009 16:51:09 GMT

همانطور که انتظار می رفت بالاخره سازمان جهانی استاندارد اولین نسخه استاندارد جهانی مدیریت ریسک را با شماره ISO 31000 منتشر کرد. این استاندارد می تواند توسط افراد، گروهها، انجمن ها، سازمانهای دولتی و خصوصی مورد استفاده قرار گیرد. این استاندارد برای کلیه نهادها و سازمانها و شرکتها در اندازه های کوچک و متوسط و بزرگ قابل استفاده است. استاندارد 31000 می تواند در طول حیات یک سازمان و در مورد دسته وسیعی از فعالیتها از جمله فعالیتهای استراتژیک و تصمیم گیری، عملیاتی، فرایندی، عملکردی، پروژه ای، تولیدی، خدماتی و مالی مورد استفاده قرار گیرد. همچنین این استاندارد می تواند در مورد هر نوع ریسکی با انواع پیامدهای اعم از مثبت و یا منفی مورد استفاده واقع شود. اگر چه استاندارد 31000 نوعی خط مشی کلی و عمومی در مدیریت ریسک ارایه می کند ولی هدف آن یکسان سازی مدیریت ریسک در همه سازمانها نیست. طراحی و پیاده سازی برنامه های مدیریت ریسک و چارچوبهای آن باید بر اساس نیازها و شرایط ویژه هر سازمان و یا اجتماع از نظر عملکردی، مالی، عملیاتی، پروژه ای، ساختاری، محتوایی و اهداف و مقاصد مورد نظر باشد. هدف این استادارد هماهنگ کردن فرایندهای مدیریت ریسک در استانداردهای جهانی موجود و آتی می باشد. این استاندارد در واقع برای کمک به سازمانها و شرکتها و دولتها به منظور تهیه برنامه های مدیریت ریسک متناسب با شرایط خودشان طراحی شده است.

سازمان جهانی استاندارد توصیه کرده است که سازمانها و جوامع باید تلاش نمایند تا این دستور العملها را به صورت بخشی از سیستم مدیریتی خود مورد استفاده قرار دهند و در تهیه سیستم مدیریت ریسک خود همت گمارند. این استاندارد به سازمانها کمک می کند تا بتوانند در شرایط ریسکی برنامه ریزی بهتری داشته و در صورت بروز حوادث به صورت بهتری نسبت به آنها واکنش نشان داده و در زمان کوتاه تری بهبود یابند.

نکته ای که مورد تاکید قرار گرفته است این است که این استاندارد به منظور ارایه گواهی به سازمانهای دارنده و مجری آن مانند سایر استانداردهای جهانی تهیه نشده است.

همزمان با این سازمان استاندارد راهنمای شماره 73 (ISO Guide 73:2009) که در واقع فرهنگ لغات و اصطلاحات مدیرت ریسک و بحران است نیز تهیه و در دسترس علاقمندان گذارده شده است.

این استاندارد و راهنمای آن را می توانید از وب سایت زیر خریداری نمایید.

http://www.iso.org/iso/catalogue_detail.htm?csnumber=43170

سال چهارم: شماره سوم-مطلب سوم: نقشه بحران تغییرات آب و هوایی در موزه علوم لندن

disasterman — Fri, 06 Nov 2009 13:17:09 GMT

اخیرا در موزه علوم لندن نقشه ای جدید از بحران تغییرات آب و هوایی با استفاده از نظرات و تحقیقات دانشمندان مختلف دنیا تهیه و در معرض دید عموم قرار داده شده است. این نقشه نشان می دهد که خشکیها بخصوص در مناطق قطبی که سریعتر از آبها گرم می شوند بیشترین تغییرات آب و هوایی و به عبارتی گرمایش را تجربه خواهند کرد.

نقشه نشان دهنده اقزایش متوسط 4 درجه سانتیگراد در درجه حرارت کره زمین می باشد که به نوبه خود بحران بزرگی برای ساکنان کره زمین می باشد. این افزایش گرما تا سال 2060 در صورتی که اقدامات موثری برای کاهش گازهای گلخانه ای صورت نگیرند بوقوع خواهد پیوست. به نظر می رسد هدق اصلی این نقشه افزایش آگاهی عمومی و همچنین فشار بر سیاست مداران برای اتخاذ تصمیمات جدی در جلسات پیش روی بین المللی در این زمینه می باشد.

افزایش درجه حرارت به این میزان باعث می شود که بازده محصولات کشاورزی بویژه غلات در مناطقی که در حال حاضر مناطق اصلی تولید این محصولات هستند به میزان 40 تا 50 درصد کاهش یابد. این مساله همچنین منجر به کاهش دسترسی به آب توسط بخش عمده ای از جمعیت جهان خواهد شد. علاوه بر این، این پدیده باعث از بیت رفتن بخش قابل ملاحظه ای از جنگلهای آمازون هم می شود. به همین ترتیب پیش بینی می شود که این افزایش درجه حرارت باعث افزایش تهداد طوفانها، گردبادها، خشکسالی و آتش سوزی چنگلها خواهد شد.

برای اطلاعات بیشتر به سایت زیر مراجعه کنید:

http://www.guardian.co.uk/environment/interactive/2009/oct/22/climate-change-carbon-emissions

سال چهارم: شماره سوم-مطلب دوم: مدیریت بحران از طریق دست ندادن

disasterman — Mon, 02 Nov 2009 05:52:09 GMT

با شیوع آنفولانزای خوکی و یا آنفلونزای از نوع A کارشناسان انواع راههای پیشگیری و جلوگیری از شیوع بیشتر آن را پیشنهاد داده اند. یکی از این راهها رعایت فاصله از یکدیگر است که در این میان دست ندادن افراد با یکدیگر از اهمیت بیشتری برخوردار است. از طرفی دست دادن باعث می شود که افراد به میزان قابل توجهی به هم نزدیک شوند و این نزدیکی باعث انتقال ویروس شده و از طرف دیگر در صورتی که دست یکی از افراد آلوده باشد باعث آلوده شدن دستان افراد دیگر شده و در صورتی که این افراد دستهای خود را قبل از شستن به دهان و صورت خود بگذارند دچار آلودگی خواهند شد. بنابر این اگر چه دست دادن به خودی خود مشکل آفرین نیست ولی اگر افراد پس از دست دادن دستهای خود را شست و شوی مناسب بدهند امکان انتقال ویروس ضعیف خواهد بود. از آنجا که در محیطهای جمعی تشخیص اینکه چه کسی حامل ویروس است کار مشکلی است لذا برای پیشگیری بهتر است نکات بهداشتی توصیه شده مورد توجه قرار گیرند. به همین دلیل سازمانها و موسسات مختلف اکنون از کارکنان و مراجعان خود می خواهند تا در طول بحران آنفلونزای خوکی از دست دادن به هنگام ملاقات پرهیز نمایند. به عنوان مثال اکنون کلیساها به مراجعان خود توصیه می کنند که از دست دادن و معاشرت از نزدیک خودداری نمایند.

البته شاید این کار در برخی از کشورها که دست دادن به عنوان ادای احترام چندان رایج نیست و حتی در کشورهای غربی که دست دادن معمولا فقط در اولین دیدارها و یا در بین اقشار خاصی از مردم رایج است کار ساده ای است. ولی دست ندادن در ایران به نظر می رسد که بسیار مشکل باشد. زیرا در بین بسیاری از ایرانی ها دست دادن به گونه ای عادت تبدیل شده است. به طوری که بسیاری از افراد در هر روز چندین بار با یکدیگر و به عبارتی در هر ملاقات روزانه با یکدیگر دست می دهند. این مشکل زمانی بیشتر می شود که در ابتدای یک جلسه با یکدیگر دست می دهیم و در حین جلسه مشغول خوردن میوه ، شرینی و یا دست زدن به دهان و صورت خود می شویم بدون آنکه امکان شستن دست خود را پبدا نماییم. البته دست دادن در شرایط عادی نوعی از آداب و رسوم ارزشمند اجتماعی است که باید حفظ شود ولی در شرایط بحرانی افراد باید بطور آگاهانه آن را حتی الامکان محدود نمایند. در برخی از متون غربی ملاحظه کرده ام که عده ای تلاش کرده اند تا روشهای جایگزینی را ابداع نمایند. به نظر من این کار نیاز به جایگزین ندارد. درد سرهای روشهای جایگزین چندان کمتر از خود دست دادن نیستند. بهترین روش در این شرایط سلام و احوال پرسی بدون دست دادن است. ولی آیا ما می توانیم این عادت را کنار بگذاریم؟ اگر چه این سوالی کلی است ولی به نوبه خود می تواند موضوع تحقیق جالبی برای دانشجویان علاقمند به این مباحث باشد.

سال چهارم: شماره سوم-مطلب اول: نهاد سازی و مدیریت بحران، درسهایی از کره جنوبی

disasterman — Thu, 15 Oct 2009 09:16:09 GMT

دیروز یعنی چهاردهم اکتبر و دومین چهارشنبه این ماه به عنوان روز جهانی آمادگی در برابر بلایا توسط مجمع عمومی سازمان ملل نام گذاری شده بود. بطور تصادفی امسال در چنین روزی من در کره جنوبی و در شهر سئول بودم. کره جنوبی کشوری است که هرگز به اندازه ایران نه تجربه علمی و نه عملی در زمینه بلایا، بحرانها و مدیریت بحران دارد ولی اکنون و در زمانی بسیار کوتاه و از سال 2004 به دلیل استفاده از تجربیات دیگران و بخصوص تجربه آمریکا نهادسازی های مهمی در زمینه مدیریت بحران تشکیل داده است که از نظر اینجانب توانسته است خلاء های تجربیات علمی و عملی گذشته را به سرعت پر نمایند. ایران علیرغم داشتن تجربیات فراوان در این زمینه ها به دلیل نداشتن نهادهای مناسب هنوز دشواری های زیادی در مدیریت بحرانها و بلایا دارد. هر کشوری با شرایط ایران از نظر بلایای طبیعی و غیر طبیعی حتما تا کنون نهادهای بسیار قوی و نقش آفرینی را برای مدیریت جامع آنها تشکیل می داد که می توانست الگویی برای دیگر کشورها باشد. اتفاقی که در ایران هنوز بطور واقعی نیافتاده است. هر گاه حادثه بزرگی رخ می دهد این ضعف و شکاف آشکارتر شده و اقداماتی گذرا در این خصوص انجام می گیرند ولی با گذشت زمان همه چیز مجددا به جای اول خود باز می گردد. ضعف در نهادسازی در واقع باعث شده است که تجربیات منتقل نشده و سازماندهی امور از هماهنگی و انسجام و کارایی لازم برخوردار نباشند. در عین حال که نهادهای گوناگون وجود دارند ولی بجای آنکه تکمیل کننده فعالیتهای یکدیگر باشند موازی یکدیگر و گاه در تقابل با یکدیگر عمل می نمایند. سازمانهایی که باید به امر تحقیق بپردازند وارد عرصه های عملیاتی شده و سازمانهایی که باید به امر عملیات بپردازند کارهای تحقیقاتی انجام می دهند. هر کدام دکترین و راهبرد متفاوتی را در مدیریت بحران دنبال می نمایند و ارتباطات عمودی و افقی آنها با نهادهای دیگر چندان روشن نیست. نهادسازی در مدیریت بحران البته مفهومی بسیار وسیع و عمیق است که شامل کلیه نهادهای اداری، حقوقی و اجتماعی می شود. اینها همه لازم و ملزوم و مکمل یکدیگرند. من بارها در کنفرانس ها و مجامع علمی و حرفه ای در ایران بوده ام که شما از هر چه نام می برید (قانون، برنامه، سازمان، متخصص و کارشناس) به سرعت گفته می شود که ما آن را داریم و یا آن را انجام داده ایم ولی در عمل برآیندی از وجود چنین چیزهایی کمتر مشاهده می شود. اگر سوال کنید چرا چنین است، در حقیقت جواب آن در عدم نهادسازی درست است. نهادسازی اصولا برای کاهش هزینه های مستقیم و غیر مستقیم و افزایش کارایی صورت می پذیرد. اگر نهادها به موازی کاری و انجام اموری که در آنها تخصص ندارند و یا انجام آنها کمکی به نهادهای دیگر نکنند در واقع هزینه ها نه تنها کاهش نیافته بلکه افزایش نیز می یابند.

از مهمترین آرزوهای من همواره این بوده است که ایران زمانی نهادی در شان و درخور در زمینه مدیریت بلایا و بحران به شکل مدرن آن داشته باشد. کره جنوبی خیلی دیر شروع کرد ولی اکنون نهادی دارد که با توجه به برنامه ها و اقداماتی که در حال انجام دارند نهادی بسیار پیشرو و آینده ساز به نظر می رسد. اگر باور نمی کنید به سایت زیر مراجعه کنید: http://eng.nema.go.kr/

سال چهارم: شماره سوم-مطلب اول: فیلمی دیگر در مورد بحران تغییرات آب و هوایی: عصر بی خردی (The Age of

disasterman — Tue, 29 Sep 2009 13:08:09 GMT

بحرانها انواع و اقسام دارند. در حالی که برخی از بحرانها به طور ناگهانی و دفعی رخ می دهند ( مانند زلزله ) برخی دیگر به تدریج و در طول زمان رخ می دهند (مانند خشکسالی و تغییرات آب و هوایی). اکنون مدتهای مدیدی است که دانشمندان در باره گرم شدن کره زمین و تغییرات آب و هوایی و نیاز به اقدامات گسترده برای مهار و یا کند کردن آن تا آنجا که این پدیده تحت تاثیر فعالیتهای انسانی است صحبت کرده اند. از دیدگاه مدیریت بحران فقط ذکر همین نکته کافی است که در صورت ادامه روند کنونی بحرانهایی که امروزه به طور پراکنده در گوشه و کنار کشورها و جهان شاهد آن هستیم تبدیل به وقایعی روزمره خواهند شد. با این حال به دلیل اینکه این پدیده ظاهرا به طور تدریجی در حال وقوع است و یا تصور می شود که این مشکل نسلهای بعدی است کمتر آن را جدی گرفته ایم. ولی باید توجه داشت که این پدیده شاید مهمترین موضوع قرن بیست و یکم باشد.

آگاه سازی و آموزش مردم و سیاست مداران نسبت به این موضوع از اهمیت زیادی برخوردار است. یکی از روشهای بسیار کارآمد در این خصوص استفاده از فیلم ها است. قبلا در این زمینه فیلمهایی تهیه شده اند. شاید فیلم حقیقت تلخ (The inconvenience truth) یکی از شناخته شده ترین فیلمها در این زمینه بود که البته در روشن سازی افکار عمومی نقش زیادی داشت. این فیلم توانست نشان دهد که این پدیده واقعی است و متاسفانه وجود دارد.

اکنون زمان آن رسیده است تا تلاشها بر روی اقدامات متمرکز شوند و بنابر این فیلمهایی که بتوانند مردم و مسئولان را به اقدام در این زمینه وادار نمایند از اهمیت زیادی برخوردارند. در همین راستا فیلم دیگری تهیه و به بازار آمده است که به ما نسبت به عواقب عدم اقدام هشدار می دهد. نام این فیلم عصربی خردی (The Age of Stupid) است که توسط فرانی آرمسترونگ (Franny Armstrong) به صورت مستند- دراماتیک-انیمیشن تهیه شده و در آن بازیگر مشهور پت پست لثویت (Pete Postlethwaite) به ایفای نقش مردی می پردازد که در دنیای ویران سال 2050 میلادی زندگی می کند و در حالی که آرشیو فیلمهایی از سال 2008 را مرور می کند از خود می پرسد "چرا ما تغییرات آب و هوایی را زمانی که می توانستیم متوقف نکردیم؟" اکرانهای اولیه این فیلم در انگلستان و استرالیا در مرداد امسال صورت گرفتند. این فیلم از اول مهر وارد سینماهای جهان شده است.

این فیلم در 7 کشور و در طول سه سال فیلم برداری شده است و شامل 6 مستند مجزا، قطعات آرشیوی و مقدار زیادی انیمیشن است. هزینه های اولیه این فیلم با هدایای 500 تا 35000 پوندی افراد علاقمند که بعدا در سود حاصله نیز شریک خواهند بود تامین گردید. هدف اصلی این فیلم آن است که بگوید تغییرات آب و هوایی و پیامدهای آن جدی هستند و حرف زدن در باره آن کافی نیست بلکه باید عمل کرد. این فیلم نشان می دهد که انسانها در حقیقت به دلیل عدم اقدام مناسب در سالهایی که فرصت و امکان آن را داشتند به نوعی خودکشی در کره زمین کمک کردند. البته شاید فیلم این نکته را القاء نماید که هم اکنون نیز برای اقدام کمی دیر شده است.

بدون شک این فیلم از جمله فیلمهایی خواهد بود که جای ویژه ای را در میان فیلمهای مرتبط با مدیریت بحران برای سالهای آینده خواهد داشت و کلیه کسانی که در این رشته کار و تدریس و تحقیق و تحصیل می نمایند باید آن را ببینند.

سال چهارم: شماره دوم-مطلب پنجم: ابزار آموزشی آن لاین برای کمک به بچه ها در مقابل آنفلونزای خوکی

disasterman — Mon, 07 Sep 2009 21:43:09 GMT

دانش آموزان دبستانی و دبیرستانی از جمله جمعیتهای در معرض خطر در زمینه دریافت و پخش آنفلونزا در جامعه به دلیل قرار داشتن در محیط های جمعی می باشند. از این رو یکی از مهمترین اقدامات در زمینه های مدیریت بحران آنفلونزای خوکی بخصوص با شروع مجدد مدارس آموزش دانش آموزان در این زمینه می باشد. به همین منظور کشورهای مختلف تلاشهای زیادی را در این زمینه شروع کرده اند. اتحادیه اروپا در تلاشی هماهنگ اقدام به تهیه وب سایتی آموزشی و جذاب برای دانش آموزان ساکن در کشورهای اروپایی نموده است( www.e-bug.eu).

بچه ها در انگلستان و اروپا اکنون می توانند با استفاده از وب سایت جالب و آموزشی که به منظور آموزش نحوه برخورد و حفاظت خودشان در برابر بیماری هایی مانند آنفلونزای را فرا گیرند. این وب سایت که e-bug نام دارد شامل مجموعه ای از فعالیتهای آموزشی برای دانش آموزان ابتدایی و دبیرستانی به همراه انواع بازی های کامپیوتری در زمینه میکروبها، مراقبتهای بهداشتی، استفاده از آنتی بایتیکها و واکسنها است. این برنامه دارای تعدادی انیمیشن میکروبها متناسب با سنین مختلف و برنامه های درسی در این زمینه ها برای استفاده آموزگاران می باشد.

این وب سایت توسط کارشناسان امور بهداشتی انگلستان و اروپا و بعد از تحقیقات زیاد در زمینه نحوه آموزش دانش آموزان و نواقص و کمبودهای موجود در این زمینه تهیه شده است. از جمله این تحقیقات نشان دادند که اغلب روشهای بهداشتی برای مقابله با آنفلونزا متوجه افراد بزرگسال است.

18 کشور اروپایی در تهیه این ابزار آموزشی مشارکت داشته اند و 10 کشور بلافاصله آن را به عنوان بخشی از برنامه درسی دانش آموزان به اجرا گذاشته اند و 8 کشور دیگر به زودی آن را مورد استفاده قرار خواهند داد.

با توجه به اینکه اصول اولیه مقابله با این بیماری ها در همه جا یکسان است و با ملاحظه اینکه مدارس در ایران نیز به زودی آغاز می شوند توجه به آموزش دانش آموزان گام اساسی در این زمینه خواهد بود. تعطیلی مدارس اقدام نهایی است که باید به آن در مراحل بعدی اندیشید.

سال چهارم: شماره دوم-مطلب چهارم: بازی کامپیوتری آنفلونزای بزرگ

disasterman — Mon, 31 Aug 2009 18:16:09 GMT

بازی های کامپیوتری از ابزارهای مهم یادگیری و تمرین در دنیای کنونی هستند. به همین دلیل دست اندرکاران مدیران بحران سعی می نمایند از این ابزار به منظور آموزش عمومی و حرفه ای استفاده نمایند. با شیوع بحران آنفولونزای خوکی در سال جاری و احتمال گسترش آن در ماههای آینده بازی کامپیوتری جدیدی به همین منظور تهیه و در دسترس عموم قرار داده شده است. نام این بازی آنفلونزای بزرگ (The Great Flu)است. این بازی به افراد یاد می دهد که چگونه با این ویروس و بحران با بکار گیری روشهای موثر موجود به مقابله بپردازند. ما قبلا نمونه های این نوع بازی ها را در این مجله معرفی کرده بودیم ولی این اولین بار است که بازی کامپیوتری در زمینه آنفلونزا ارایه می شود. اگر می خواهید افرادی را آموزش دهید و یا میزان یادگیری و دانش آنها را در زمینه مقابله با آنفلونزا افزایش دهید این روش در صورتی که امکانات آن را در اختیار داشته باشید می تواند یکی از راههای مناسب باشد.

هدف اصلی این بازی آموزش عمومی در زمینه دشواری های کنترل ویروس آنفلونزا توسط مقامات بهداشتی و چگونگی همکاری مردم با آنها در این زمینه است. در این بازی هدف بازیکنان آن است تا از گسترش ویروس و پرهیز از وقوع فاجعه تلاش نمایند. این بازی به کمک دکتر البرت اوسترهوس (Albert Osterhaus) توسط مرکز درمانی Erasmus در روتردام هلند تهیه شده است.

شما می توانید این بازی را در سایت زیربه صورت رایگان ببینید و بازی کنید:

www.thegreatflu.com

سال چهارم: شماره دوم-مطلب سوم: تکنولوژی زلزله برای مقابله با جرایم

disasterman — Sat, 22 Aug 2009 16:22:09 GMT

انشمندان سازمان زمین شناسی آمریکا روش شناسایی مکان دقیق زلزله را برای شناسایی مکان دقیق شلیک گلوله بکار می برند. بر اساس این کار یک شرکت خصوصی در سانفرانسیسکو در حال آزمایش سیستم مکان یابی خودکار گلوله های شلیک شده در منطقه سانفرانسیسکو می باشد. این سیستم به پلیس امکان می دهد تا به سرعت مکان شلیک گلوله را شناسایی کرده و به آن واکنش نشان دهد و بر این اساس جرم و جنایت را کاهش دهد.

صدای شلیک گلوله صدایی بسیار آشنا و آزار دهنده برای بسیاری از شهروندان در شهرهای مختلف آمریکا و سایر شهرهای بزرگ جهان است. معمولا وقتی صدای شلیک گلوله بلند می شود، مردم از محدوده وسیعی شروع به تماس با تلفن اضطراری 911 می کنند. متاسفانه علیرغم گزارشات زیادی که به دست پلیس می رسد، پلیش معولا موفق به یافتن سریع محل شلیک گلوله ها و دستگیری عامل آن نمی شوند. در سالهای دهه 80 و 90 میلادی وقوع شلیکهای غیر قانونی در بخشهایی از منطقه سانفرانسیسکو به شدت افزایش پیدا کرد. در سال 1992 ساکنان یکی از این بخشها شبها دائما صدای شلیکهای بلند و غیر قانونی گلوله ها را می شنیدند و دچار رعب و وحشت می شدند.

یکی از دانشمندان سازمان زمین شناسی آمریکا (U.S. Geological Survey (USGS)) که در منطقه منلوپارک در کنار یکی از این محلات کار و زندگی می کرد متوجه شد که امواج صوتی گلوله که از طریق هوا جابجا می شوند بسیار شبیه امواج صوتی زلزله که از درون زمین چابجا می شوند می باشند. لزره شناسان سالها است که از روی فاصله رسیدن امواج لزره ای در فواصل مختلف به شناسایی مکان دقیق زلزله دست می یابند. در طول زمان آنها دستکاههایی را ساخته اند که بطور الکترونیک و خودکار این کار را انجام می دهند.

شلیک های آزمایشی در سال 1995 در شهر ردلند کالیفرنیا انجام و با استفاده از تکنولوژی زلزله مکان یابی شدند. در این زمان پلیس انواع گلوله ها را از نقاط مختلف شهر شلیک کرد. در این آزمایشات سیستم موفق شد که مکان دقیق گلوله ها را در شعاع 15 تا 20 متری شناسایی کند.

برای آزمایش اینکه این سیستم می تواند تویط پلیس برای تعیین مکان گاوله های شلیک شده بکار رود و یا نه دانشمندان سازمان طمین شناسی آمریکا با همکاری و تشویق پلیس محله منلو پارک در سانفرانسیسکو شبکه ای از 5 میکروفن در یکی از محلاتی که با این مشکل روبرو بودند ایجاد کردند. صداهای رسیده به این میکروفن ها به یک کامپیوتر شخصی که برنامه های شناسایی مکان زلزله را داشت منتقل می گردید. برنامه کامپیوتری که برای شناسایی امواج کوتاه صوتی زلزله طراحی شده بود به گونه ای اصلاح شد که بتواند امواج بلند صوتی رسیده از گلوله ها را رد یابی و تحلیل کند. بعد از چند هفته آزمایش و بهبود نرم افزار سیستم به راحتی بسیاری از شلیکها را به درستی مکان یابی می کرد. شلیکهای خودکار به دلیل فاصله های زمانی یکنواخت بین آنها به راحتی بیشتری شناسایی می شدند. سیستم در شبها به دلیل عدم وجود صداهای پیش زمینه حساسیت بیشتری داشت.

اکنون شرکتی خصوصی این سیستم را بخ شکل پیشرفته تری تهیه و وارد بازار کرده است. این داسنتم به هر حال نشان می دهد که چگونه تکتولوژی که برای منظور خاصی ایجاد شده بود می تواند با کمی تغییر در حل و فصل سایر مسایل اجتماعی نیز بکار گرفته شود.